E. 2019/129 K. 2019/433

T.C. İSTANBUL 2.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

ESAS NO : 2019/129 KARAR NO : 2019/433 DAVA : Marka (Marka Hükümsüzlüğünden Kaynaklanan) DAVA TARİHİ : 31/07/2014 KARAR TARİHİ : 24/10/2019

Mahkememizde görülmekte bulunan Marka (Marka Hükümsüzlüğünden Kaynaklanan) davasının yapılan açık yargılamasının sonunda, GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ: Davacı vekilinin dava dilekçesinde özetle; müvekkili şirketin 29/02/1996 yılında ... tescil no.lu "..." isimli markanın sahibi olduğunu; TPE kayıtlarından yabancı kimlikli davalı yan adına ... başvuru numarası ile "... " ve ... başvuru numarası ile "... +" markalarının tescil edildiğini, müvekkilinin markasının 18, 25. sınıflarında, davalı yana ait markaların da 25. sınıfta tescilli olduğunu; müvekkil şirketin adına tescilli ... markasının kullanım hakkını 14.08.2012 yılında 1 yıllığına ...isimli şirkete kiraladığını, davalı yanın ise lisans hakkı süresi dolmadan lisans sahibi şirketin isminin (...) müvekkili şirkete ait ... markası ile birleştirilmesi sureti ile ... no lu marka için başvuruda bulunmuş olmasının davalı yan ile ... firmasının organik bir bağ içerisinde olduğunun göstergesi olduğunu ve dolayısı ile müvekkili şirketin hak sahipliğini bile bile kötü niyetli bir şekilde hareket ettiğini ortaya koyduğunu, ilgili marka tescillerinin 556 sayılı KHK'nın 8/b hükmüne aykırılık teşkil etmekte olup müvekkiline ait koruma altındaki markaya ve müvekkil şirketin marka üzerindeki haklarına haksız saldırı teşkil ettiğini, ilgili tescillerin iltibas yaratacağını, halk ve tüketici nezdinde kafa karışıklığına neden olacağını, dava konusu tescilli markaların ürün ve hizmetlerde kullanılması halinde müvekkil şirkete maddi ve manevi olarak zarar vereceğini, bu sebeple markaların hükümsüzlüğü ve sicilden terkinini talep ve dava ettiği anlaşılmıştır. Davalı vekilinin cevap dilekçesinde özetle; dava konusu markaların ...şirketine devredildiğini, bu sebeple müvekkilinin kötü niyetli olmasından söz edilemeyeceğini, 556 sayılı KHK'nın 8/b maddesi ile aynı veya aynı türdeki mal ve hizmetler bakımından aynı ve ayırt edilemeyecek kadar benzer sayılabilecek işaretler arasında karıştırılma tehlikesinin kanuni bir varsayım olarak kabul edildiğini, markalarda yalnızca "..." ibaresinin ortak kullanımının benzerliğe neden olduğundan söz edilemeyeceğini, bir marka, o markayı oluşturan kelime ve şekil gibi münferit unsurlardan ziyade bu unsurların bir arada sergileniş biçimi ve toplu olarak bıraktığı intiba sayesinde diğer markadan farklılaşıyorsa, artık markalar arasında münferit unsurlarına göre bir değerlendirme yapılmasının hatalı olacağını, burada markanın bir bütün olarak bıraktığı izlenim ve ayırt ediciliğini vurgulayan imajda aramak ve buna göre bir değerlendirme yapmak gerektiğini, karıştırma da asıl olanın orta düzeyde, sıradan tüketicilerin markaları algılama şekli olduğunu, "...+" ibaresi ve "..." ile "..." ibaresindeki ortak noktanın yalnızca "..." kelimesi olduğunu, müvekkilinin markalarının ... kelimesinin yanı sıra so...