Avans, işverenin vermiş olduğu ücretin işçinin giderlerini karşılayamaması halinde karşımıza çıkabileceği gibi olağanüstü harcamalar nedeniyle de ortaya çıkabilmektedir. Ücret avansı, işçinin ay sonunda hesabına yatacak olan net kazancından talep etmesidir. İşçi ücret ödeme günü gelmeden, ücretinin bir kısmını ya da tamamını işverenden talep edebilir. İşçinin işverenden avans istemesiyle ilgili olarak, İş Kanunu’nda herhangi bir düzenleme yer almamaktadır. İş Kanunu’nda düzenlenmiş tek avans, "yıllık ücretli izin avansı" uygulamasıdır. İşçinin ücretli izne ayrıldığında kullanabilmesi için, izin günlerine ait ücreti peşin olarak ödenmektedir. Ücret avansı hakkındaki düzenleme 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 406. maddesinde yer almaktadır. Borçlar Kanunu’nun 406. Maddesi hükmü dikkate alındığında, işverenin avans verme zorunluluğu üç şarta bağlanmıştır: İşçinin zorunlu ihtiyacının olması, İşverenin ödeyebilecek durumda bulunması ve İstenen avansın işçinin hizmetiyle orantılı olmasıdır. İş avansı ile ücret avansının farklı hususlar ve düzenlemelerdir. İşçiye, bir işi yaparken kullanması amacıyla önden verilen, iş tamamlandığı zaman yapılan harcamalara göre kullanılmayan kısmı işverene iade edilen tutarlara iş avansı denir. İş hayatında sıkça kullanılan bir uygulama yine İş Kanunu’nda değil, 6098 sayılı Borçlar Kanunu’nda karşımıza çıkmaktadır.
Bu karar için tam metin henüz yüklenmemiş.