Kanun dışı yakalanan veya tutuklanan kişilere tazminat verilmesi hakkındaki 466 sayılı Yasanın uygulanması yönünden, yerel mahkemelerce sanığın yokluğunda verilen beraat kararları ile Yargıtay'ca onanan beraet kararlarının, ilgili sanıklara tebliği gerekip gerekmediği konusunda, Yargıtay Ceza Genel Kurulu, Yargıtay Birinci ve Beşinci Ceza Daireleri kararları ile Yargıtay Sekizinci Ceza Dairesi kararları arasında aykırılık bulunduğunun, C. Başsavcılığından Yargıtay Birinci Başkanlığına sunulan 13/1/1975 gün ve 1975/81 sayılı yazı ile bildirilmesi üzerine, Birinci Başkanlık Divanınca yapılan incelemede, anılan kararlar arasında içtihat uyuşmazlığı bulunduğu görülerek içtihadı birleştirme yoluna gidilmesi gerektiği 27/2/1975 gün ve 14 sayı ile kararlaştırılmış ve Birinci Başkanlıkça evrakın ilgili kurula gönderilmesi sonunda 1730 sayılı Yargıtay Yasası'nın 19 ve 20. maddeleri uyarınca iş...
Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu E.1975/3 K.1975/5 T.21.4.1975 R.Gazete No.15261 R.G. Tarihi: 10.6.1975 BERAAT KARARLARININ SANIĞA TEBLİĞİ KANUN DIŞI YAKALANAN VEYA TUTUKLANAN KİŞİLERE TAZMİNAT VERİLMESİ HAKKINDAKİ 466 SAYILI YASANIN UYGULANMASI YÖNÜNDEN, YEREL MAHKEMELERCE SANIKLARIN YOKLUĞUNDA HÜKMOLUNAN BERAAT KARARLARI İLE YARGITAY'CA ONANAN YA DA CMUK.NUN 322. MADDESİ UYARINCA VERİLEN BERAAT KARARLARININ İLGİLİ SANIKLARA TEBLİĞİ GEREKECEĞİNDEN, BU DURUMDA SÖZÜ EDİLEN 466 SAYILI YASANIN 2. MADDESİNDE GÖSTERİLEN ÜÇ AYLIK SÜRE TEBLİĞ TARİHİNDEN BAŞLAR. I. GİRİŞ: Kanun dışı yakalanan veya tutuklanan kişilere tazminat verilmesi hakkındaki 466 sayılı Yasanın uygulanması yönünden, yerel mahkemelerce sanığın yokluğunda verilen beraat kararları ile Yargıtay'ca onanan beraet kararlarının, ilgili sanıklara tebliği gerekip gerekmediği konusunda, Yargıtay Ceza Genel Kurulu, Yargıtay Birinci ve Beşinci Ceza Daireleri kararları ile Yargıtay Sekizinci Ceza Dairesi kararları arasında aykırılık bulunduğunun, C. Başsavcılığından Yargıtay Birinci Başkanlığına sunulan 13/1/1975 gün ve 1975/81 sayılı yazı ile bildirilmesi üzerine, Birinci Başkanlık Divanınca yapılan incelemede, anılan kararlar arasında içtihat uyuşmazlığı bulunduğu görülerek içtihadı birleştirme yoluna gidilmesi gerektiği 27/2/1975 gün ve 14 sayı ile kararlaştırılmış ve Birinci Başkanlıkça evrakın ilgili kurula gönderilmesi sonunda 1730 sayılı Yargıtay Yasası'nın 19 ve 20. maddeleri uyarınca iş Yargıtay Büyük Genel Kurulunca incelenmiştir. 24/3/1975 günlü ilk toplantıda, sözü geçen kararlar arasında içtihat aykırılığı bulunduğu oybirliği ile kabul edildikten sonra görüşmelere başlanmış ve oylamaya geçilmiş ise de yeter sayı elde edilemediğinden bir karar verilememiş olduğundan 21/4/1975 Pazartesi günü yapılan ikinci toplantıda görüşmelere yeniden devam edilmiş ve aşağıdaki karar verilmiştir. II. İÇTİHAT UYUŞMAZLIĞINA YOL AÇAN DEĞİŞİK GÖRÜŞLERİN ÖZETLERİ: Bir tarafta Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 24/11/1969 gün ve 207/507 sayılı kararı ile Birinci Ceza Dairesinin 18/11/1965 gün ve 2440/2409 sayılı ve 20/2/1969 gün ve 361/541 sayılı kararları ve Beşinci Ceza Dairesinin 20/3/1973 gün ve 605/652 sayılı kararlarında; 466 sayılı Yasanın 2. maddesine göre beraat kararlarının kesinleştiği tarihten itibaren üç ay içinde ilgilinin tazminat isteminde bulunabileceği; yasada kararı öğrenme tarihinin başlangıç olarak kabulünü gerektiren bir hüküm bulunmadığı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununda da beraat hükümlerinin, özellikle Yargıtay Kararlarının sanığa tebliğ edileceğini gösterir bir hükme yer verilmediği; bu nedenlerle sanığın yokluğunda verilen beraat hükmünün tebliği gerekmiyeceği belirtilmiştir. Öte yandan, Yargıtay Sekizinci Ceza Dairesinin 5/12/1974 gün ve 13003/15762 sayılı Kararında, Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 33. maddesine göre, yüze karşı verilen kararların tefhim olunacağı; diğer kararların ise ilgililere tebliğ edileceği, usulün 310. maddesince de söz konusu kararların tefhi...