Dijital Yargı

Hukuk Platformu

ANA MENÜ

  • Dashboard

ARAÇLAR

  • Karar AraHybrid
  • Detaylı İçtihat
  • Dilekçe Üret
  • Mevzuat6 tür
  • DoktrinYakında

HESAP

  • Abonelik
  • Hesabım
Giriş YapÜcretsiz Dene
Anasayfa/İçtihat/Danıştay/E. 2002/1024 · K. 2003/898
Danıştayİdari Dava Daireleri Kurulu Kararları

Esas No:2002/1024 Karar No:2003/898

E. 2002/1024K. 2003/89811 Aralık 2003
munzam karşılık uygulamasıyurtdışı şubetürkiye�den kabul edilen mevduat
PDF İndir
AI Özet yükleniyor...

Karar Özeti

Munzam karşılık uygulamasında bankaların yurtdışı şubeleri adına türkiye'den kabul ettikleri mevduatın, taahhütlere dahil edilmesi gerektiği hakkında.

Karar Metni

Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulu E. 2002/1024 K. 2003/898 T. 11.12.2003 MUNZAM KARŞILIK UYGULAMASI YURTDIŞI ŞUBE TÜRKİYE'DEN KABUL EDİLEN MEVDUAT MUNZAM KARŞILIK UYGULAMASINDA BANKALARIN YURTDIŞI ŞUBELERİ ADINA TÜRKİYE'DEN KABUL ETTİKLERİ MEVDUATIN, TAAHHÜTLERE DAHİL EDİLMESİ GEREKTİĞİ HAKKINDA. (4389/md.13) Temyiz İsteminde Bulunan (Davacı ) : ' Bankası A.Ş. Vekili : Av. ' Karşı Taraf (Davalı ): T.C. Merkez Bankası İdare Merkezi Vekili : Av. ' - aynı adreste İstemin Özeti : Danıştay Onuncu Dairesinin 27.2.2002 günlü, E:2000/16, K:2002/500 sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması davacı tarafından istenilmektedir. Savunmanın Özeti : Danıştay Onuncu Dairesince verilen kararın usul ve hukuka uygun bulunduğu ve temyiz dilekçesinde öne sürülen nedenlerin, kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte olmadığı belirtilerek temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmaktadır. Danıştay Tetkik Hakimi ''''ın Düşüncesi: Temyiz isteminin reddi ile Daire kararının onanması gerektiği düşünülmektedir. Danıştay Savcısı '''..'ün Düşüncesi : Temyiz dilekçesinde öne sürülen hususlar, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun 49 uncu maddesinin 1 inci fıkrasında belirtilen nedenlerden hiçbirisine uymayıp, Danıştay Onuncu Dairesince verilen kararın dayandığı hukuki ve yasal nedenler karşısında anılan kararın bozulmasını gerektirir nitelikte görülmemektedir. Açıklanan nedenlerle temyiz isteminin reddiyle Daire kararının onanmasının uygun olacağı düşünülmektedir. TÜRK MİLLETİ ADINA Hüküm veren Danıştay İdari Dava Daireleri Genel Kurulunca 2577 sayılı Yasanın 17. maddesi gereğince davacının duruşma istemi kabul edilmeyerek ve dosyanın tekemmül ettiği anlaşıldığından, davacının yürütmenin durdurulması istemi görüşülmeyerek dosya incelendi, gereği görüşüldü: Dava, bankaların yurt dışındaki şubeleri adına Türkiye'den kabul ettikleri mevduatın munzam karşılık uygulamasında taahhütlere dahil edilmesine ilişkin Türkiye Cumhuriyeti Merkez Bankası'nın 14.5.1999 tarih ve 53555 sayılı Talimatının ve davacı bankanın yurtdışı şubeleri adına Türkiye'deki şubelerince Türkiye'den kabul edilen mevduat için kanuni karşılık ayrılması gerektiğine ilişkin 5.11.1999 tarih ve 125008 sayılı işlemin iptali istemiyle açılmıştır. Danıştay Onuncu Dairesi, 27.2.2002 günlü, E:2000/16, K:2002/500 sayılı kararıyla, 1211 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Merkez Bankası Kanunu'nun 4. maddesinde, bu kanun hükümlerine göre ve ekonomik gelişmeye yardım etmek amacıyla para ve kredi politikasının ekonominin gereklerine göre ve fiyat istikrarını sağlayacak bir tarzda yürütmenin bankanın temel görevlerinden olduğu öngörüldükten sonra aynı Yasa'nın 40/II-a maddesinde bankaların taahhütlerine karşı bulunduracakları umumi disponibilitenin nitelik ve oranının gerektiğinde Banka'ca tespit edileceği, bankaların umumi disponibiliteden başka, Banka nezdinde açılacak hususi bloke birer hesapta nakden munzam karşılık tesis etmekle mükellef oldukları hükmünün yer aldığı ve madde devamında belirlenen düzenlemelerin Bank...

Benzer Kararlar

DanıştayDanıştay 7. Daire Kararları

E. 2001/868 · K. 2004/2648

26 Ekim 2004

DanıştayDanıştay 4. Daire Kararları

E. 2003/944 · K. 2004/499

17 Mart 2004

KARARNAME

E. — · K. 2014/6504

16 Haziran 2014

DanıştayDanıştay 7. Daire Kararları

E. 2003/1346 · K. 2006/3011

12 Ekim 2006

DanıştayDanıştay 7. Daire Kararları

E. 2005/4962 · K. 2007/4807

22 Kasım 2007

Danıştayİdari Dava Daireleri Kurulu Kararları

E. 2001/120 · K. 2004/495

8 Nisan 2004