1683 sayılı kanun mucibince emekli aylığı almakta olanemeklilerin, belediyelerin 4923 sayılı kanun ile emeklilikhakkı tanılan vazifelerinden birinde ücretle çalışanlaraemekli aylıkları verilmez.
Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulu E.1949/15 K.1951/2 T.11.4.1951 R.Gazete No. 7830 R.G. Tarihi: 9.6.1951
EMEKLİLİK AYLIĞININ KESİLMESİ
1683 SAYILI KANUN MUCİBİNCE EMEKLİ AYLIĞI ALMAKTA OLAN EMEKLİLERİN, BELEDİYELERİN 4923 SAYILI KANUN İLE EMEKLİLİK HAKKI TANILAN VAZİFELERİNDEN BİRİNDE ÜCRETLE ÇALIŞANLARA EMEKLİ AYLIKLARI VERİLMEZ.
Belediyeler ve bunlara bağlı müesseseler ve Belediye Bankası Memurları Tekaüt Sandığı teşkiline dair olan 4085 sayılı kanunla emeklilik hakkı tanınan memur ve hizmetliler dışında kalan diğer aylık ücretli ve daimî memur ve hizmetlilerin de emeklilik haklarının tanınması hakkındaki 4923 sayılı kanunun yürürlüğe girdiği 1/6/1946 tarihinden sonra bu memurlara aldıkları aylık ücretten başka 1683 sayılı kanun gereğince tahsis edilmiş olan emekli aylıklarının da verilmesi ve bunlardan her iki aylığı da alanlar varsa tekaüt aylık larının istirdadı lâzımgelip gelmiyeceği hakkında Yargıtay Üçüncü Hukuk Dairesinin 20/3/1948 tarih ve 4173/3284 ve 26/4/1948 tarih ve 5947/4835 sayılı kararlarını havi ilâmları arasında tahassül eden içtihat ihtilâfının halli gerekli görülmesine mebni keyfiyet Yargıtay Tevhidi İçtihat Genel Kurulunda incelenerek; Sonuçta:
3656 sayılı kanunun 24 üncü maddesinin üçüncü fıkrasında 1683 sayılı kanun ile tekaüt maaşı alanlardan umumi, mülhak ve hususi bütçelerden veya sermayesinin en az yarısı Devlete ait olan müesseselerle memuriyet derece ve aylıkları kanunla tesbit edilmiş olan müesseselerden tahsisat ve ücret alanların tekaüt maaşlarının ne suretle verileceği gösterilmiş ve alttaki dördüncü fıkrasında da alelûmum mütekaitlerden maaşlı bir hizmete tâyin edilenlerin bu maaşlı hizmetlerde ücretle çalışsalar dahi tekaüt maaşlarının tamamen kesileceği yazılı bulunmuştur. Bu iki fıkradan birincisi yalnız ücret ve tahsisat alanlara ve ikincisi ise maaşlı yani esas tekaüde tabi bir vazifede çalışanlara aittir.
Maaşları, memuriyet derece ve aylıkları kanunen tesbit edilen ve hususi bir bütçe ile idare edilmekte bulunan belediyeler memurlarının da bu ikinci fıkra hükmüne tabi tutulmaları lâzımgelir. Sözü geçen 24 üncü maddenin umumiyet ifade eden üçüncü fıkrasının mutlak ve sarih hükmünden Belediyede çalışan emeklilerin hariç tutulmalarını ve bunlara diğer daire ve müesseselerde vazife alan emeklilerin fevkında bir hak ve imtiyaz tanınmasını gerektirecek ortada bir sebep de yoktur. Nitekim 4222 sayılı kanunun 21 inci maddesi dahi 1683 sayılı kanuna veya bunlardan evvelki hükümlere göre veya kanunla kurulu tekaüt sandıklarından tekaüt maaşı alanlar bu sandıklarla ilgili kurumlarda tekaüde esas bir hizmete alındıkları takdirde sandıklarla tekrar ilgilendirilmez ve tekaüt maaşları da buralarda hizmetleri devam ettiği müddetçe kendilerine verilmez denilmek suretiyle 3656 sayılı kanunun 24 üncü maddesinin dördüncü fıkrası hükmünü takviye ve teyit etmiştir.
Gerçi 4222 sayılı kanuna İktisadi Devlet Teşekkülleri Memurları Tekaüt Sandığı adı verilmiş ve kanunun birinci bölümü İktisadi Devlet Teşe...