Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 290. maddesi «müdafi, maznunun açık arzusuna muhalif olmamak şartiyle kanun yollarına müracaat eyleyebilir.» hükmünü taşımaktadır. Bu madde uygulamasiyle ilgili olarak Yargıtay Sekizinci Ceza Dairesince, vekâletnamesiz müdafiin sanığın açık isteği saptanmadan, kanun yollarına başvuramıyacağına karar verilmiş, Yargıtay Ceza Genel Kurulu ile 2. ve 4. Ceza Daireleri ise sanıkla birlikte hâkim huzurunda bulunan ve onu savunan vekâletnamesiz müdafiin kanun yollarına da müracaat edebileceğini içtihat eylemiştir. Kararlar arasındaki bu aykırılığın İçtihadı Birleştirme Büyük Kurulunca bir sonuca bağlanması Sekizinci Ceza Dairesi Başkanlığının 13/5/1975 günlü ve 205/109 sayılı yazısı ile Yargıtay Birinci Başkanlığına bildirilmesi üzerine, Yargıtay Ceza Dairelerinin görüşleri ve son uygulamaları hakkındaki cevapları alındıktan sonra Birinci Başkanlık Divanınca...
Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu E.1975/7 K.1975/9 T.20.10.1975 R.Gazete No. 15416 R.G. Tarihi: 18.11.1975 VEKALETNAMESİZ MÜDAFİNİN TEMYİZİ SANIKLA BİRLİKTE DURUŞMAYA GELEN VE HAKİM HUZURUNDA MÜDAFİ OLARAK KABUL EDİLDİĞİ SANIK TARAFINDAN BİLDİRİLEN VEKALETNAMESİZ MÜDAFİİN HÜKMÜ TEMYİZ ETMESİ HALİNDE, DOSYADA SANIĞIN AÇIK BİR MUHALEFETİ BULUNMUYORSA BU TEMYİZ GEÇERLİDİR. I - KONUYA GİRİŞ: Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 290. maddesi «müdafi, maznunun açık arzusuna muhalif olmamak şartiyle kanun yollarına müracaat eyleyebilir.» hükmünü taşımaktadır. Bu madde uygulamasiyle ilgili olarak Yargıtay Sekizinci Ceza Dairesince, vekâletnamesiz müdafiin sanığın açık isteği saptanmadan, kanun yollarına başvuramıyacağına karar verilmiş, Yargıtay Ceza Genel Kurulu ile 2. ve 4. Ceza Daireleri ise sanıkla birlikte hâkim huzurunda bulunan ve onu savunan vekâletnamesiz müdafiin kanun yollarına da müracaat edebileceğini içtihat eylemiştir. Kararlar arasındaki bu aykırılığın İçtihadı Birleştirme Büyük Kurulunca bir sonuca bağlanması Sekizinci Ceza Dairesi Başkanlığının 13/5/1975 günlü ve 205/109 sayılı yazısı ile Yargıtay Birinci Başkanlığına bildirilmesi üzerine, Yargıtay Ceza Dairelerinin görüşleri ve son uygulamaları hakkındaki cevapları alındıktan sonra Birinci Başkanlık Divanınca yapılan incelemede, anılan kararlarda içtihat uyuşmazlığı bulunduğuna ve bu aykırılığın 1730 sayılı Yargıtay Yasasının 20. maddesi gereğince içtihatların birleştirilmesi yolu ile giderilmesine 18/9/1975 gün ve 62 sayı ile karar verilmiştir. Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 20/10/1975 günlü toplantısında konu görüşülmüştür. 13/7/1975 günlü ve 15294 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan «İçtihadı Birleştirme görüşmelerine ve kararların yazılmasına ilişkin ilke kararı» gereğince Raportör Üye Fahrettin Kıyak tarafından konu, kararlarda birbirine aykırı düşen yönler ve çelişki açıklanmış, anılan kararlar arasında aykırılık bulunduğuna ve içtihatların birleştirilmesine oybirliğiyle karar verilerek işin esasının incelenmesine geçilmiştir. II- AYKIRI GÖRÜŞTEKİ KARARLAR : A- Ceza Genel Kurulu ile aynı doğrultudaki 2. ve 4. Ceza Dairelerinin kararları: Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 9/12/1974 günlü ve 282/447 sayılı kararı: «Sanığın tahkikatın her hal ve derecesinde bir veya birden fazla müdafiin yardımına müracaat edebileceği hususu C. M. U. K. nun 136/1. maddesinde kabul edilmiş bir genel prensiptir. Usul Kanunumuz, gerek bu 136. maddede ve gerekse diğer bir çok maddelerinde (örneğin 139, 227, 273 ve ilâhir gibi) müdafiden bahsederken bunların vekâletnameyi haiz olmaları şartını aramamış ve böyle ve buna benzer bir kayıt ileri sürmemiştir. Nazari olarak Ceza Usulü Hukukunda, sanığın beraatı veya hafif bir ceza ile cezalandırılması konuları üzerinde yasa adına faaliyette bulunmak görevi ile yükümlü kamu hizmeti gören bir organ olarak tanımlanan müdafi, temsil yetkisini haiz vekilden ayrı bir statüye tabidir ve özellikle hukuktaki vekiller kadar geniş ve mutlak bir temsil hakkını haiz...