Dişçiliğin ticari olmayıp medeni yani adi bir muamele olup; üçüncü hukuk dairesinin görevindedir.
Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulu E.1947/15 K.1947/22 T.12.11.1947 YARGITAY ÜÇÜNCÜ HUKUK DAİRESİNİN GÖREVİ DİŞÇİLİKLE İLGİLİ İHTİLAFLAR DİŞÇİLİĞİN TİCARİ OLMAYIP MEDENİ YANİ ADİ BİR MUAMELE OLUP; ÜÇÜNCÜ HUKUK DAİRESİNİN GÖREVİNDEDİR. A.... Y.... tarafından Dişçi R.... aleyhine açılan ve diş yapmak üzere verilen (100) liranın istirdadı dâvasının reddine dair Kırşehir Sulh Hukuk Yargıçlığından verilmiş olan 6/3/1947 tarihli ve 624/78 sayılı hükmün, (dâvanın mahiyeti itibariyle ticari olduğu ve hadisede Ticaret Kanunu hükümlerinin tatbik edildiği hüküm fıkrasından anlaşıldığı cihetle temyiz tetkikatının ticaret dairesine aidiyetinden bahseden) Yargıtay Üçüncü Hukuk Dairesinin 30/6/1947 tarihli kararı ile (diş hekimliğinin bir sanat olup diş hekiminin sanatının icrası emrinde muktazi alât ve edevat ve tesisat ve tedavi eylediği hastadan hizmet ve sanatının karşılığının istifa eylemeden altın, plâtin ve saire imal ettirilmek üzere evvelden bir para sarfeylemesi gibi Ticaret Kanununun hedef tuttuğu emek ve sermaye kıstasının olayda nazara alınmasına cevaz olmadığından dairenin görevi dışında bulunduğuna müteallik) Ticaret Dairesinin 19/6/1947 tarihli kararı arasında dişçiliğin ticari olup olmadığı ve bu işin incelenmesi hususunun iki daireden hangisinin görevi içinde olacağı hususlarında adı geçen daireler arasında açık içtihat uyuşmazlığı doğmuş bulunmakla keyfiyetin içtihadı birleştirme yoluyle çözülmesi Üçüncü Hukuk Dairesi Başkanlığının 26/9/1947 tarih ve 12260 sayılı yazısiyle istenilmiş olmakla toplanan Tevhidi İçtihat Genel Kurulunda incelenerek; sonuçta : Ticaret Kanunumuzda tam bir tarifi yapılmamış olan ticari muamelenin âdi yani medeni muameleden tefrikı hususundaki müşkülâtı bertaraf edecek bir ölçünün bulunmaması mahkemelerin vazifesini ve esbabı sübuyetinin nev'ini tâyin ve faiz miktarının serbestisi bakımından ihtilâflar doğurmaktadır. Ticaret Kanunumuzun tadat ettiği ticari muameleler arasında dişçiliğin ticari bir muamele olup olmadığını açıkça tâyin ve tesbit eden bir madde bulunmadığına göre bu hususta kanunun 19 uncu maddesinden faydalanmamız icabeder. Bu maddede: Bir sanatkârın gerek bizzat gerek amele istihdam veya makine istimâl ederek âsarı sanatını vücuda getirmesi ve bu âsarı bey'etmesinin umuru âdiyeden olduğu, tasrih edilmiştir. Buna göre kanun vâzıı, dişçiliğin bir sanattan ve âdi yani medeni bir muameleden ibaret olduğunu bu fıkrada açıklamış gibidir. Eserini bizzat tabı ve neşir ve bey'eden müellifin muamelesi de ticari olmadığı gibi bu maksatla yaptığı diğer muameleleri de medenidir. Bu itibarla dişçinin plâtin, altın, suni diş gibi iptidai maddeleri alıp kron, briç ve saire haline kalbetmesi hattâ suni diş yapan birini istihdam etmesi dahi işin mahiyetini değiştirmemektedir. Dişçinin kullandığı malzemenin kıymeti pek cüz'i iken bu malzemenin diş, briç, kron şekline getirildikten sonra değerinin bir kaç misli artmasına rağmen alınan para kullanılan iptidai maddelerin bedeli olmayıp tamamen sanata ve meslekî bilg...