Dijital Yargı

Hukuk Platformu

ANA MENÜ

  • Dashboard

ARAÇLAR

  • Karar AraHybrid
  • Detaylı İçtihat
  • Dilekçe Üret
  • Mevzuat6 tür
  • DoktrinYakında

HESAP

  • Abonelik
  • Hesabım
Giriş YapÜcretsiz Dene
Anasayfa/İçtihat/Yargıtay/E. 1934/54 · K. 1935/17
YargıtayYARGITAY İÇTİHADİ BİRLEŞTİRME B.G.K

Esas No:1934/54 Karar No:1935/17

E. 1934/54K. 1935/177 Haziran 1935
cmuk�daki para depo etme zorunluluğu
PDF İndir
AI Özet yükleniyor...

Karar Özeti

Cmuk.nun esas şart olarak koyduğu para depo etmek zorunluluğunu yoksullukları sebebiyle yerine getiremeyenler dahi para depo edenler gibi bir haftalık temyiz süresine tabidirler.

Karar Metni

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulu E.1934/54 K.1935/17 T.7.6.1935 CMUK'DAKİ PARA DEPO ETME ZORUNLULUĞU CMUK.NUN ESAS ŞART OLARAK KOYDUĞU PARA DEPO ETMEK ZORUNLULUĞUNU YOKSULLUKLARI SEBEBİYLE YERİNE GETİREMEYENLER DAHİ PARA DEPO EDENLER GİBİ BİR HAFTALIK TEMYİZ SÜRESİNE TABİDİRLER. Yokluk ilmühaberlerinin ibraz ve itasının müddete tabi olup olmadığı hususunda Ceza Umum Heyetinin 10.4.1930 tarih ve 101/88 ve 10.4.1930 tarih ve 107/111 ve 26.2.1934 tarih ve 33/21 numaralı ilamları arasında içtihat ihtilafı zuhur eylediğinden bahisle bu yolda tahaddüs eden ihtilafın tevhidi içtihat suretiyle halli Başmüddeiumumilik yüksek memuriyetinin 10.4.1934 tarih ve 1047 numaralı müzekkeresiyle istenilmiş olmakla 26 Mayıs 1935 gününde toplanan Heyette ekseriyet hasıl olmaması üzerine ikinci defa 7.6.1935 tarihine müsadif cuma gününde toplanan Genel Kurulda (45) zatın iştirak ettiği görüldükten ve müzakere nisabı tahakkuk ettikten ve hadise bir kerre Başkan İhsan Ezgü tarafından izah olunduktan sonra söz alan 1. Ceza Başkanı Halil İbrahim: Temyizdeki işlerin azalması için konmuş olan esastır. Fakir olanların temyiz hakkından mahrum edilmemeleri için depo kaidesinden istisnaen ilmühaber vermesi kabul edilmiş. Müddet yok, dersek ne vakta kadar bu ilmühaberi verebilir? 1. Başkan - Kanunun yazılış şekline göre müddet tayin edilmediğine göre niçin depoya ait kısmı buna teşmil edelim? 2. Büsbütün de müddetsiz bırakmayalım, hakim tayin etsin. Üye Akil: Temyiz istidalarının reddine şart ve müddet esastır. Temyiz tetkikatı yapılıncaya kadar ilmühaber getirebilir. ÜYE ALİ RIZA : Gerek müddeiumumiler ve gerek fakirler için ilmühaber kabul edilmiş, müddet depo müddetidir. BAŞMUAVİN BEDRİ: Kaideten temyiz hiç bir külfete tabi olmamak lazımdır. Müddeiumuminin vaziyeti ile fakirin arasında fark yoktur. Getirinceye kadar temyiz edebilir. Kıyas yoluyle hakkın iptaline gidilemez, dairemiz bu noktayı müdafaa eder. ÜYE İSMAİL NİYAZİ: Mahalli mahkemelerinin tetkik ve reddettikleri hallerde mahallinden reddedilmiyerek temyize gelen işler arasında tezat hasıl olur. BİRİNCİ BAŞKAN : Mahalli mahkemesince mehil verilmesi lazımdır, demeleriyle reye konularak sonucunda: Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 310. maddesi sarahatına göre: Kabahata taallük etmeyen ve resen temyiz tetkikine tabi bulunmayan hükümlerde temyiz istidasının kabulü için verildiği günden itibaren bir hafta içinde 10 liranın depo edilmesi meşrut olup mezkür maddenin son fıkrasında ancak müddeiumumilerle para vermeğe kudretlerinin olmadığını mahalle veya köylerinden getirecekleri ilmühaberle isbat edenler para depo etmek mecburiyetinden vareste tutulmuş ve adı geçen kanunun 315. maddesinde de müddeti içinde para depo edilmediği takdirde hükmüne itiraz olunan mahkemenin bir karar ile kabule şayan olmamasından dolayı temyiz istidasını reddedeceği yazılı bulunmasına ve para şartını acizleri sebebiyle yerine getiremiyenlerin müddete riayet mecburiyetinden vareste tutulduklarına dair 310. maddede hiçbir kayt bulunmamakla...

Benzer Kararlar

DanıştayVergi Dava Daireleri Kurulu Kararları

E. 2002/13 · K. 2002/173

15 Mart 2002

DanıştayDanıştay 9. Daire Kararları

E. 2004/3936 · K. 2006/4415

15 Kasım 2006

DanıştayDanıştay 9. Daire Kararları

E. 2010/4158 · K. 2010/5833

3 Kasım 2010

DanıştayDanıştay 7. Daire Kararları

E. 2001/4811 · K. 2005/491

23 Mart 2005

OZELGE

E. — · K. —

11 Temmuz 2014

DanıştayVergi Dava Daireleri Kurulu Kararları

E. 2001/341 · K. 2002/82

15 Şubat 2002