Dijital Yargı

Hukuk Platformu

ANA MENÜ

  • Dashboard

ARAÇLAR

  • Karar AraHybrid
  • Detaylı İçtihat
  • Dilekçe Üret
  • Mevzuat6 tür
  • DoktrinYakında

HESAP

  • Abonelik
  • Hesabım
Giriş YapÜcretsiz Dene
Anasayfa/İçtihat/Yargıtay/E. 2022/2526 · K. 2022/3073
Yargıtay11. Hukuk Dairesi

E. 2022/2526 K. 2022/3073

E. 2022/2526K. 2022/307318 Nisan 2022
değerlememenfi tespittemyiz sınırıtespit davasıyeniden değerleme oranı
PDF İndir
AI Özet yükleniyor...

Kısa Önizleme

Önizleme

Taraflar arasındaki davadan dolayı İstanbul 3. Sulh Hukuk Mahkemesince verilen 12.03.2020 gün ve 2019/352 E. - 2020/250 K. sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü: 5219 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonucu karar tarihinde yürürlükte bulunan HUMK 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 5236 sayılı Kanun'un 19. maddesiyle HUMK'ya eklenen Ek-Madde 4'te öngörülen yeniden değerleme oranı da dikkate alındığında 2020 yılı için 3.920,00 TL'dir. Davacı tarafından açılan menfi tespit davasında reddedilen meblağın 3.500,00 TL olduğu ve yukarıda yazılı madde hükmüne göre temyiz sınırının altında kaldığı anlaşılmaktadır. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün, 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay tarafından da temyiz...

Karar Metni

11. Hukuk Dairesi 2022/2526 E. , 2022/3073 K.

"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki davadan dolayı İstanbul 3. Sulh Hukuk Mahkemesince verilen 12.03.2020 gün ve 2019/352 E. - 2020/250 K. sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü: 5219 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonucu karar tarihinde yürürlükte bulunan HUMK 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 5236 sayılı Kanun'un 19. maddesiyle HUMK'ya eklenen Ek-Madde 4'te öngörülen yeniden değerleme oranı da dikkate alındığında 2020 yılı için 3.920,00 TL'dir. Davacı tarafından açılan menfi tespit davasında reddedilen meblağın 3.500,00 TL olduğu ve yukarıda yazılı madde hükmüne göre temyiz sınırının altında kaldığı anlaşılmaktadır. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün, 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay tarafından da temyiz isteminin reddine karar verilebileceğinden davacı vekilinin temyiz isteminin miktardan reddine karar vermek gerekmiştir. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz isteminin miktar yönünden REDDİNE, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 18/04/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Benzer Kararlar

Yargıtay11. Hukuk Dairesi

E. 2022/2720 · K. 2022/3617

9 Mayıs 2022

Yargıtay7. Hukuk Dairesi

E. 2022/3117 · K. 2022/3975

1 Haziran 2022

Yargıtay11. Hukuk Dairesi

E. 2022/2504 · K. 2022/5009

20 Haziran 2022

Yargıtay11. Hukuk Dairesi

E. 2022/286 · K. 2022/3150

19 Nisan 2022

Yargıtay6. Hukuk Dairesi

E. 2022/238 · K. 2022/3111

7 Haziran 2022

Yargıtay11. Hukuk Dairesi

E. 2022/4369 · K. 2022/5324

4 Temmuz 2022