Bir davanın görülmesi sırasında bilirkişiyi taraflardan birinin reddetmesi halinde davaya bakan hakimin, bu isteğin kabulü veya reddi hakkında vereceği kararın nihai bir karar olmayıp bir ara kararı olduğuna ve bu itibarla da müstakilen temyiz kabiliyeti bulunmayıp ancak esas hükümlebirlikte temyiz olunabilir.
Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulu E.1957/22 K.1958/11 T.18.6.1958 R.Gazete No. 10017 R.G. Tarihi: 26.9.1958
BİLİRKİŞİNİN REDDİ
BİR DAVANIN GÖRÜLMESİ SIRASINDA BİLİRKİŞİYİ TARAFLARDAN BİRİNİN REDDETMESİ HALİNDE DAVAYA BAKAN HAKİMİN, BU İSTEĞİN KABULÜ VEYA REDDİ HAKKINDA VERECEĞİ KARARIN NİHAİ BİR KARAR OLMAYIP BİR ARA KARARI OLDUĞUNA VE BU İTİBARLA DA MÜSTAKİLEN TEMYİZ KABİLİYETİ BULUNMAYIP ANCAK ESAS HÜKÜMLEBİRLİKTE TEMYİZ OLUNABİLİR.
Bir dâvanın görülmesi sırasında halli hususi ve fennî bir bilgiye ihtiyaç gösteren bir meselede rey ve mütalâası alınmak üzere seçilmiş bulunan bilirkişiyi taraflardan birisinin reddi üzerine dâvaya bakan hâkimin, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 277 nci maddesi uyarınca, bu isteğin reddi veya kabulü zımnında vereceği kararın nihai kararlardan olup olmadığı, yani dâvanın sonunda verilecek karar beklenmeksizin, müstakilen, temyiz edilebilip edilemiyeceği noktasında Dördüncü Hukuk Dairesinin 19/3/1953 tarih ve Esas; 1496, Karar; 1246 sayılı kararı ile 30/6/1956 tarih ve esas; 3136, karar; 3799 sayılı kararı arasında ictihad aykırılığı olduğu ileri sürülerek bunun giderilmesi istenilmekle ictihadı birleştirme hukuk kısmı umumi heyetinde mesele müzakere olundu:
Dördüncü Hukuk Dairesinin söz konusu kararlarından birincisinde bilirkişinin reddi isteğinin reddine ilişkin kararın esas kararla birlikte temyiz edilebileceği, müstakilen temyiz olunamıyacağı kabul edildiği halde, ikincisinde bu kararın nihai mahiyette olup müstakilen temyiz kabiliyeti bulunduğu kabul edilmiştir. Bu itibarla bu iki karar arasında açık bir ictihad aykırılığı mevcuttur.
Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 427 nci maddesi yalnız asliye ve sulh mahkemelerinden verilen nihai kararlar aleyhine temyiz yoluna başvurulabilmesini kabul etmiştir. Aynı kanunun 277 nci maddesinde ise bilirkişinin reddi isteğinin hâkim tarafından hâdise şeklinde tetkik olunarak karara bağlanacağı yazılıdır. Şu hale göre hâkimin bilirkişinin reddi isteğinin kabul veya reddine mütedair kararı nihai bir karar olmayıp, tahkikat hâkimi sıfatiyle verilmiş bir ara kararından başka bir şey değildir; bu mahiyeti itibariyle de esas hükümden ayrı olarak temyiz olunamayıp ancak esas hükümle birlikte temyiz olunabilir. Aksinin kabulü kanuna aykırı olacağı gibi ayrıca böyle bir görüşün benimsenmesi halinde bilirkişiyi rasgele bir sebeple reddedecek ve bu isteğin reddi hakkındaki karar aleyhine temyiz yoluna başvuracak ve suistimaline karşı hâkimlerin reddi taleplerinin reddindeki cezai müeyyideye benzer bir müeyyide (Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunu, madde 36, fıkra 4) bulunmaması sebebiyle de bu red isteğini kolayca tekrarlayabilecek kötü niyetli dâvalıların dâvaları lüzumsuz ve haksız yere uzatabilmeleri imkânı sağlanmış olacaktır ki, bu da hiçbir suretle tervic olunamaz.
Sonuç: Bir dâvanın görülmesi sırasında bilirkişiyi taraflardan birinin reddetmesi halinde dâvaya bakan hâkimin bu isteğin kabulü veya reddi hakkında vereceği kararın nihai bir karar olmayı...