Ülkemizde günlük hayatta otel, pansiyon, lokanta, gazino, kahvehane, hamam vb. hizmet işletmelerinde verilen hizmetten duyulan memnuniyetin bir göstergesi olarak hizmet veren kişilere bahşiş verilmesi bir gelenek haline gelmiştir. Bu bağlamda bahşiş, müşterilerin aldıkları iyi hizmete karşı gösterdikleri doğal bir davranış ve ihtiyari olarak ödenen bir bedel olarak ifade edilebilir. İş hayatında yeni işlere ilişkin bağlantıların kurulması, işle ilgili temsil ve ağırlama giderleri, müşteri ile olan ilişkilerin geliştirilmesi, yeni yatırımcılarla ortaklık kurulması, işletmeye ilişkin özel günlerin kutlanması veya çalışanların performanslarının arttırılması gibi amaçlarla iş yemeği olarak adlandırılan profesyonel toplantıların yapıldığı organizasyonlarda da bahşiş adı altında harcama yapıldığı gözlenmektedir. İşletmeler yemekli toplantılarda yaptıkları bahşişleri ticari kazançla ilişkilendirerek gider yazarken vergi idaresi bu noktada gider yazılmasını doğru bulmamaktadır. Diğer yandan çalışanların aldıkları bahşişin ücret olup olmadıkları hususu bunların işletmede ücretli olarak çalışıp çalışmadıkları, işletmeden kazandıkları gelirin sadece yapılan bahşişlerden ibaret olup olmadığı veya toplanan bahşişlerin kayıtlara ve belgelere intikal ettirilerek belirli bir yüzdesinin çalışanlara dağıtılıp dağıtılmadığı hususuna göre değişiklik göstermektedir. Çalışmamızda belirtilen tüm bu hususlar vergi yargısının görüşü ile birlikte ayrıntılı olarak ele alınacaktır.
Bu karar için tam metin henüz yüklenmemiş.