Dijital Yargı

Hukuk Platformu

ANA MENÜ

  • Dashboard

ARAÇLAR

  • Karar AraHybrid
  • Detaylı İçtihat
  • Dilekçe Üret
  • Mevzuat6 tür
  • DoktrinYakında

HESAP

  • Abonelik
  • Hesabım
Giriş YapÜcretsiz Dene
Anasayfa/İçtihat/Yargıtay/E. 2018/7225 · K. 2022/4638
Yargıtay11. Ceza Dairesi

E. 2018/7225 K. 2022/4638

E. 2018/7225K. 2022/463821 Mart 2022
sahte faturaiptal kararı
PDF İndir
AI Özet yükleniyor...

Kısa Önizleme

Önizleme

Sanık hakkında 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının dair hükümlerin itiraza tabi olduğu ve itiraz edilmeksizin kesinleştiği anlaşıldığından inceleme kapsamının sanık hakkında 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri ile sınırlı olduğu belirlenerek yapılan incelemede; 1) "2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz incelemesinde; Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 08.11.2018 tarihli, 2018/427 Esas ve 2018/517 Karar sayılı ilamı ile sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarında suça konu faturaların, 213 sayılı VUK'nin 230. maddesine göre yalnızca unsurlarının tespiti amacıyla incelenmesinde zorunluluk bulunmadığından tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, 5237...

Karar Metni

11. Ceza Dairesi 2018/7225 E. , 2022/4638 K.

"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇLAR : Vergi Usul Kanunu'na aykırılık HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Sanık hakkında 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının dair hükümlerin itiraza tabi olduğu ve itiraz edilmeksizin kesinleştiği anlaşıldığından inceleme kapsamının sanık hakkında 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri ile sınırlı olduğu belirlenerek yapılan incelemede; 1) "2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz incelemesinde; Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 08.11.2018 tarihli, 2018/427 Esas ve 2018/517 Karar sayılı ilamı ile sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarında suça konu faturaların, 213 sayılı VUK'nin 230. maddesine göre yalnızca unsurlarının tespiti amacıyla incelenmesinde zorunluluk bulunmadığından tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, 5237 sayılı TCKnin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura kullanma eyleminin zincirleme suç oluşturduğu ve sanık hakkında TCK'nin 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni sayılmamıştır. Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hukuka uygun yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirilerek fiilin sanık tarafından işlendiğinin tespit edildiği, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, sanık müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA, 2) "2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafisinin temyiz incelemesinde; Sanığa yüklenen 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCKnin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanık müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUKnin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMKnin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 21.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

Atıf Yapılan Mevzuat

full_scan_v1Kanun

213 sayılı Vergi Usul Kanunu, m. 230

(Değişik: 30/12/1980-2365/34 md.)

Benzer Kararlar

Yargıtay11. Ceza Dairesi

E. 2022/1236 · K. 2022/6255

12 Nisan 2022

Yargıtay11. Ceza Dairesi

E. 2018/834 · K. 2022/5138

28 Mart 2022

Yargıtay11. Ceza Dairesi

E. 2021/7471 · K. 2022/8680

17 Mayıs 2022

Yargıtay11. Ceza Dairesi

E. 2018/6564 · K. 2022/4640

21 Mart 2022

Yargıtay11. Ceza Dairesi

E. 2018/4907 · K. 2022/12791

20 Haziran 2022

Yargıtay11. Ceza Dairesi

E. 2021/43355 · K. 2022/3710

8 Mart 2022