Dijital Yargı

Hukuk Platformu

ANA MENÜ

  • Dashboard

ARAÇLAR

  • Karar AraHybrid
  • Detaylı İçtihat
  • Dilekçe Üret
  • Mevzuat6 tür
  • DoktrinYakında

HESAP

  • Abonelik
  • Hesabım
Giriş YapÜcretsiz Dene
Anasayfa/İçtihat/Yargıtay/E. 2011/1992 · K. 2011/3184
Yargıtay

Kat Mülkiyetinin Sona Erdirilmesi

E. 2011/1992K. 2011/318410 Mart 2011
kat mülkiyetinin sona erdirilmesi
PDF İndir
AI Özet yükleniyor...

Kısa Önizleme

Önizleme

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü: Davacı vekili dava dilekçesinde, anataşınmazın harap olması nedeniyle üzerinde kurulu kat mülkiyetinin sona erdirilerek paylı mülkiyete dönülmesini istemiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir. Dosyada toplanan bilgi ve belgelerden özellikle tapu kaydı içeriğinden; dava konusu taşınmazın üzerinde 1970 yılında kat mülkiyeti kurulduğu, toplam altı bağımsız bölümden oluştuğu ve üç malikinin bulunduğu anlaşılmaktadır. 634 sayılı Kat Mülkiyeti Yasasının 47. maddesinin birinci fıkrasına göre anayapının tümü harap olmuşsa, anagayrimenkul üzerindeki kat mülkiyeti kendiliğinden sona erer. Somut olayda, alınan bilirkişi raporu içeriğine göre; dava konusu anayapının bağımsız bölümler ve ortak alanlar da dahil olmak üzere güçlendirme projesi hazırlanarak onarımının...

Karar Metni

18. Hukuk Dairesi 2011/1992 E., 2011/3184 K.

18. Hukuk Dairesi 2011/1992 E., 2011/3184 K.

ANA YAPININ HARAPP OLMASI

KAT MÜLKİYETİNİN SONA ERDİRİLMESİ

634 S. KAT MÜLKİYETİ KANUNU [ Madde 19 ]

634 S. KAT MÜLKİYETİ KANUNU [ Madde 47 ]

1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 428 ]

"İçtihat Metni"

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, anataşınmazın harap olması nedeniyle üzerinde kurulu kat mülkiyetinin sona erdirilerek paylı mülkiyete dönülmesini istemiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyada toplanan bilgi ve belgelerden özellikle tapu kaydı içeriğinden; dava konusu taşınmazın üzerinde 1970 yılında kat mülkiyeti kurulduğu, toplam altı bağımsız bölümden oluştuğu ve üç malikinin bulunduğu anlaşılmaktadır.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Yasasının 47. maddesinin birinci fıkrasına göre anayapının tümü harap olmuşsa, anagayrimenkul üzerindeki kat mülkiyeti kendiliğinden sona erer. Somut olayda, alınan bilirkişi raporu içeriğine göre; dava konusu anayapının bağımsız bölümler ve ortak alanlar da dahil olmak üzere güçlendirme projesi hazırlanarak onarımının yaptırılabileceği anlaşılmış, Belediye İmar Müdürlüğünün 24.08.2010 gün 13 sayılı kararı ile iç tadilat yapılmasına izin verildiği görülmüştür. Buna göre kat mülkiyetinin sona erdirilmesi için gerekli anayapının tümüyle harap olması koşulu gerçekleşmemiş olup, Kat Mülkiyeti Yasasının 19. maddesi gereğince kat malikleri anagayrimenkulün bakımına ve mimari durumu ile güzelliğini ve sağlamlığını titizlikle korumaya mecbur olup anayapının güçlendirilmesinin zorunlu olduğunun mahkemece saptanması halinde bu onarım ve güçlendirmenin projesine ve tekniğine uygun biçimde yapılması için malik muvafakatı da aranmayacağı gibi güçlendirme için gerekli giderler ve yapılacak işlerden tüm kat maliklerinin sorumlu olacağı da dikkate alınmadan, davalı T…

…. K…

……'a verilen süre içinde gereğini yerine getirmediği gerekçesiyle ana yapının tümüyle harap olduğunun kabulü ile kat mülkiyetinin kendiliğinden sona erdiğinin tespitine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 10.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Benzer Kararlar

Yargıtay

E. 1995/4556 · K. 1995/5355

27 Nisan 1995

Yargıtay

E. 2004/7246 · K. 2004/8379

9 Kasım 2004

Yargıtay

E. 1996/4021 · K. 1996/5481

3 Haziran 1996

Yargıtay

E. 1988/4 · K. 1989/3

20 Ekim 1989

Yargıtay

E. 1995/8413 · K. 1995/10379

17 Ekim 1995

Yargıtay

E. 1990/14500 · K. 1991/2564

10 Haziran 1991