Dijital Yargı

Hukuk Platformu

ANA MENÜ

  • Dashboard

ARAÇLAR

  • Karar AraHybrid
  • Detaylı İçtihat
  • Dilekçe Üret
  • Mevzuat6 tür
  • DoktrinYakında

HESAP

  • Abonelik
  • Hesabım
Giriş YapÜcretsiz Dene
Anasayfa/İçtihat/Yargıtay/E. 2020/28956 · K. 2022/9274
Yargıtay2. Ceza Dairesi

E. 2020/28956 K. 2022/9274

E. 2020/28956K. 2022/927412 Mayıs 2022
tekerrür
PDF İndir
AI Özet yükleniyor...

Kısa Önizleme

Önizleme

5237 sayılı TCKnın 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15/04/2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanunun 10. maddesi ile TCKnın 53. maddesinde yapılan değişiklik ile; sanığın tekerrüre esas alınan Antalya 9. Sulh Ceza Mahkemesinin 2013/390 Esas, 2013/801 Karar sayılı ilamındaki mahkûmiyetin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçuna ilişkin olması ve hükümden sonra 18/06/2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'la yeniden düzenlenen TCKnın 191. maddesi ile aynı Kanunla 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 2. fıkrası gereğince uyarlanması sonucu "Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına" ve koşulları gerçekleştiğinde CMK'nın 231. maddesinin 10. fıkrası uyarınca "davanın düşmesine" karar verileceğinin öngörülmesi nedeniyle tekerrür...

Karar Metni

2. Ceza Dairesi 2020/28956 E. , 2022/9274 K.

"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: 5237 sayılı TCKnın 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15/04/2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanunun 10. maddesi ile TCKnın 53. maddesinde yapılan değişiklik ile; sanığın tekerrüre esas alınan Antalya 9. Sulh Ceza Mahkemesinin 2013/390 Esas, 2013/801 Karar sayılı ilamındaki mahkûmiyetin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçuna ilişkin olması ve hükümden sonra 18/06/2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'la yeniden düzenlenen TCKnın 191. maddesi ile aynı Kanunla 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 2. fıkrası gereğince uyarlanması sonucu "Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına" ve koşulları gerçekleştiğinde CMK'nın 231. maddesinin 10. fıkrası uyarınca "davanın düşmesine" karar verileceğinin öngörülmesi nedeniyle tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun infaz aşamasında gözetilmeleri mümkün görülmüştür. Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 12/05/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

Benzer Kararlar

Yargıtay2. Ceza Dairesi

E. 2020/28947 · K. 2022/8971

10 Mayıs 2022

Yargıtay2. Ceza Dairesi

E. 2020/29082 · K. 2022/9261

12 Mayıs 2022

Yargıtay2. Ceza Dairesi

E. 2020/29076 · K. 2022/9047

11 Mayıs 2022

Yargıtay2. Ceza Dairesi

E. 2020/32377 · K. 2022/9596

17 Mayıs 2022

Yargıtay2. Ceza Dairesi

E. 2020/29061 · K. 2022/8948

10 Mayıs 2022

Yargıtay2. Ceza Dairesi

E. 2020/29090 · K. 2022/9259

12 Mayıs 2022