Yaşlılık aylığından yararlanmayı sağlayan temel neden, sigortalının yasalarla belirlenmiş belli bir yaşa ulaşmasıdır. Hizmet akdine bağlı olarak çalışan işçiler için 5417 ve 6900 sayılı Kanunlarda cinsiyet ayrımı yapılmadan aylık almak için doldurulması gereken yaş 60 olarak belirlenmiş, 506 sayılı Kanunda ise erkek için 60, kadın için 55 olarak düzenlenmiştir. Zaman içerisinde yapılan yasal düzenlemelerle emekli aylığına hak kazanılabilmesi için farklı düzenlemeler yapılmış ve ayrıca yaş koşulu aramayan ve belirli bir süre sigortalı bulunma ve prim ödeme gün sayısı ile de aylığa hak kazandıran bir üçüncü koşul yasal metinlerde yer almıştır. Bunun sonucu olarak da işçilere yaş şartı olmaksızın emekli olabilmenin yolu açılmıştır. Ancak, kadınların 38, erkeklerin de 43 yaşında emekli olabilmelerine imkan sağlayan bu düzenleme "erken emeklilik" sonucunu doğurmuş ve çalışma yaşında olanların emekli olduktan sonra kayıt dışı çalışmasına yol açmış ve uzun süre ödenen emekli aylıkları da sosyal güvenlik kuruluşlarının açıklarını beraberinde getirmiştir. Bu nedenle, 4447 sayılı Kanunla yeniden düzenlenerek, emekli olunabilmesi için belirli bir yaşa ulaşma şartı getirilmiş ve sigortalıların bu düzenlemeden hemen etkilenmelerini önlemek için kademeli emeklilik yaşı uygulaması getirilmiştir. Bu şekilde kademeli yaş uygulamasına tabi olan sigortalılar emeklilikleri için aranan sigortalılık süresi ve prim gün sayısını doldurmuş olsalar dahi, tabi oldukları yaş şartını yerine getiremedikleri için emekli olamamış ve kamuoyunda bilinen adıyla "yaşa takılanlar" grubu oluşmuş ve kademeli geçiş sürecinin kaldırılması talepleri gündeme gelmiştir.
Bu karar için tam metin henüz yüklenmemiş.