Yargıtay Altıncı Ceza Dairesi Başkanlığının 26/9/1988 günlü yazısında; Türk Ceza Kanunu'nun 491/4. maddesinin "Gündüzün bina içinde ya da duvarla çevrilen eklentisinde"; 492/1. maddesinin "Geceleyin bina içinde ya da oturmaya özgülenmiş bir yer ya da eklentisinde" 492/9. maddesinin ise "oturulan bir evin doğrudan doğruya eklentisinde" hırsızlık cürmünün işlenmesini ayrı ayrı ağırlaştırıcı neden olarak benimsediği; bu maddelerde geçen "bina" kavramının, öğreti ve yasa koyucunun amacına göre, "başkalarının girmesine izin verilmediğini gösterecek biçimde dış dünyadan ayrılmış yerler" olarak tanımladığı ve bu tanımın öbür maddelerin uygulanmasında tutarlılık sağlanması için bina kavramının bu tanımı çerçevesinde yorumlanması zorunlu olduğu halde, 6/12/1939 gün ve 42/61 sayılı içtihadı birleştirme kararının, hırsızlığın salt ve mekanik anlamda bina içinde işlenmesini yeterli bulduğu ve rıza...
Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu E.1988⁄5 K.1990⁄1 T.26.1.1990 R.Gazete No.20521 R.G. Tarihi: 17.5.1990 TCK'DA BİNA KAVRAMI TÜRK CEZA KANUNU'NUN 491 VE 492.MADDELERİNDE SÖZÜ EDİLEN "BİNA" KAVRAMI İLE İLGİLİ 6/12/1939 GÜN VE 42/61 SAYILI İÇTİHADI BİRLEŞTİRME KARARININ DEĞİŞTİRİLMESİNE GEREK YOKTUR. Yargıtay Altıncı Ceza Dairesi Başkanlığının 26/9/1988 günlü yazısında; Türk Ceza Kanunu'nun 491/4. maddesinin "Gündüzün bina içinde ya da duvarla çevrilen eklentisinde"; 492/1. maddesinin "Geceleyin bina içinde ya da oturmaya özgülenmiş bir yer ya da eklentisinde" 492/9. maddesinin ise "oturulan bir evin doğrudan doğruya eklentisinde" hırsızlık cürmünün işlenmesini ayrı ayrı ağırlaştırıcı neden olarak benimsediği; bu maddelerde geçen "bina" kavramının, öğreti ve yasa koyucunun amacına göre, "başkalarının girmesine izin verilmediğini gösterecek biçimde dış dünyadan ayrılmış yerler" olarak tanımladığı ve bu tanımın öbür maddelerin uygulanmasında tutarlılık sağlanması için bina kavramının bu tanımı çerçevesinde yorumlanması zorunlu olduğu halde, 6/12/1939 gün ve 42/61 sayılı içtihadı birleştirme kararının, hırsızlığın salt ve mekanik anlamda bina içinde işlenmesini yeterli bulduğu ve rıza kavramını tanımdan çıkardığı ileri sürülerek yasanın özüne, amacına ve öbür maddelerle tutarlı biçimde uygulanması için 6/12/1939 gün ve 42/61 sayılı Yargıtay içtihadı birleştirme kararının değiştirilmesi istenilmiştir. Yargıtay Birinci Başkanlığının, 17/11/1988 gün ve 3417-7308 sayılı yazısı ile gündeme alınan konu Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nda 26/5/1989 ve 22/12/1989 günlü toplantılarında raportör üyenin açıklamaları dinlenip görüşülerek az önce sözü edilen günlerdeki ilk iki oylamada yeterli çoğunluk sağlanamadığından, 26/1/1990 günlü üçüncü toplantıda aşağıdaki sonuca varılmıştır. Önce usûl sorunları üzerinde durulmuştur: İçtihadı birleştirme müessesesi, Temyiz Mahkemesi Teşkilatına Dair Kanunun değişik 8 inci maddesinde şu şekilde yer almıştır: "Temyizin iki dairesi veya bir dairenin iki kararı arasında aynı meselede tezat ve mübayenet görüldüğü veya takarrür etmiş bir içtihadın tebdiline ihtiyaç hasıl olduğu takdirde birinci reis, tezat ve mübayenet şeklinde mütebayın ilâmları ve içtihadın tebdili lüzumu halinde içtihadın tebdiline saik olan sebepleri mutazammın evrakı alâkadar daire veya dairelerden celp ve telhis ve nüshalarını teksir ile içtimadan en aşağı üç gün evvel Temyiz Mahkemesi Heyeti Umumiyesine tevzi ve içtima gününü tayin eder." Bu hükümlerde yer alan "... Takarrür etmiş bir içtihadın tebdiline ihtiyaç nasıl olduğu takdirde" sözlerinin, yerleşmiş bir içtihadın veya çıkarılmış bulunan bir içtihadı birleştirme kararının gerektiğinde değiştirilebileceğini amaç edindiği kuşkusuzdur. İçtihadı birleştirme müessesesi, 1730 sayılı Yargıtay Kanunu'nda benimsendiği gibi 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nda yer almıştır. 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 45. maddesi 1 ve 2 nci fıkralarında içtihadı birleştirme müessesesini açıkland...