Tecilden istifade için mahkumiyetin bulunmaması veya bu mahkumiyetin hukuki neticeleriyle birlikte ortadan kalkmış olması, mahkumiyetin tekerrüre esas teşkil etmeyecek derecede eski bulunması, o mahkumiyeti ortadan kaldıracak hukuki sebeplerden olmadığından böyle bir durumda ceza kanununun 89 uncu maddesi gereğince ceza tecil olunamaz.
Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulu E.1950/7 K.1952/3 T.10.12.1952 R.Gazete No. 8358 R.G. Tarihi: 13.3.1953 TECİLDEN YARARLANMA TECİLDEN İSTİFADE İÇİN MAHKUMİYETİN BULUNMAMASI VEYA BU MAHKUMİYETİN HUKUKİ NETİCELERİYLE BİRLİKTE ORTADAN KALKMIŞ OLMASI, MAHKUMİYETİN TEKERRÜRE ESAS TEŞKİL ETMEYECEK DERECEDE ESKİ BULUNMASI, O MAHKUMİYETİ ORTADAN KALDIRACAK HUKUKİ SEBEPLERDEN OLMADIĞINDAN BÖYLE BİR DURUMDA CEZA KANUNUNUN 89 UNCU MADDESİ GEREĞİNCE CEZA TECİL OLUNAMAZ. Tekerrüre esas olmıyacak derecede eski bir mahkûmiyetin ahiren işlenen suçtan dolayı hükmolunacak cezanın teciline mâni teşkil edip etmiyeceği hususunda Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27/6/1949 gün ve 198/205 sayılı kararı ile Dördüncü Ceza Dairesinin 10/12/1949 gün ve 14630/15960 sayılı kararlarını havi ilâmları arasında husule gelen ihtilâfın birleştirilmesi C.Başsavcılığının 10/2/1950 tarih ve 403 sayılı tezkeresiyle istenilmesine mebni toplanan Tevhidi İçtihat Heyeti Umumiyesinde keyfiyet müzakere olundu : Okunan evrak münderecatından daireler arasında ayrılık bulunduğu anlaşıldıktan sonra esas hakkında yapılan tartışmada; böyle bir mahkûmiyetin cezanın teciline mâni olamıyacağı kanaatında bulunanlar, mütalâa ve mülâhazalarını izah zımnında Ceza Kanununun tecilden bahseden 89 uncu maddesi üzerinde durarak bu maddede her ne kadar mahkûm olmıyanlar denilmiş ise de; bu tabirin hiç mahkûm olmıyanlar mânasına gelmediğini ve çünkü; af ve müruru zaman ve iadei muhakeme ve infazın geri bırakılması gibi muhtelif sebeplerle ceza mahkûmiyetlerinin hukuki mahiyetleri değişeceğinden bu gibi hallerde alâkalı şahıslara mahkûm nazariyle bakılamıyacağını ve ayrıca Ceza Kanununun 54 üncü maddesinden istifade etmeleri sebebiyle haklarında tekerrür hükümleri tatbik olunamıyan küçüklerin ve 18 yaşından aşağı bulunmaları hasebiyle cezalarını umumi ceza evinde çekmemiş olanların dahi Ceza Kanununun 89 uncu maddesinde kasdolunan mânada mahkûm telâkki edilemiyeceklerini ve asıl ihtilâfa mevzu olan hâdisede ise mahkûmiyet tekerrüre esas teşkil etmiyecek derecede eski ve aradan seneler geçmiş ve takip ve infazdan beklenecek içtimai faide kalmamış olduğundan bu mahkûmiyetin de kanunen tecile mâni olmaması iktiza ettiğini, ileri sürmüşlerdir. Ekseriyetin görüşünü kapsıyan kanaat ve mutalâaya gelince; Ceza Kanununun 89 uncu maddesi gereğince cezanın tecili için sanığın evvelce para cezasından mâada bir ceza ile mahkûm olmaması şarttır. Eğer mahkûmiyet kanuni sebeplerle ortadan kalkmış ise hukuki mevcudiyeti kalmamış olduğundan tecile mâni bir mahkûmiyetin bulunduğu bahis konusu olmamak icabeder. Meselâ umumi af ve cezası tecil olunan mahkûmun muayyen müddet zarfında yeni bir suç işlememiş olması hali mahkûmiyeti bütün neticeleriyle bertaraf ettiğinden eski mahkûmiyet cezanın teciline mâni teşkil etmez. Buna mukabil hususi af ve kanuni sebeple cezanın infazının tecil edilmiş olması ve küçüklük sebebiyle cezanın tekerrüre esas olmamış veya hükmün umumi ceza evinde değil bu gibi mahkûmlara mahsus yerlerde çektir...