Dijital Yargı

Hukuk Platformu

ANA MENÜ

  • Dashboard

ARAÇLAR

  • Karar AraHybrid
  • Detaylı İçtihat
  • Dilekçe Üret
  • Mevzuat6 tür
  • DoktrinYakında

HESAP

  • Abonelik
  • Hesabım
Giriş YapÜcretsiz Dene
Anasayfa/İçtihat/Danıştay/E. 1999/1151 · K. 2000/1073
DanıştayDanıştay 4. Daire Kararları

Esas No:1999/1151 Karar No:2000/1073

E. 1999/1151K. 2000/107322 Mart 2000
özel usulsüzlük cezası
PDF İndir
AI Özet yükleniyor...

Karar Özeti

Özel usulsüzlük cezası kesilebilmesi şartları hk.

Karar Metni

Danıştay 4. Daire E. 1999/1151 K. 2000/1073 T. 22.3.2000 ÖZEL USULSÜZLÜK CEZASI ÖZEL USULSÜZLÜK CEZASI KESİLEBİLMESİ ŞARTLARI HK. 213/md. 353 Temyiz Eden : .... Tarım Ürünleri Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti. Karşı Taraf : .... Vergi Dairesi Müdürlüğü İstemin Özeti : 16.5.1998 tarihli tutanakla satılan emtia karşılığı fatura düzenlenmediğinin tespiti üzerine davacı şirket adına 1998 yılı için özel usulsüzlük cezası kesilmiştir. .... Vergi Mahkemesi 27.11.1998 günlü ve E: 1998/802, K: 1999/1200 sayılı kararıyla; olayda, işyerinde alıcı nezdinde düzenlenen tutanakla, davacı şirket tarafından satışı yapılan emtia için fatura düzenlenmediğinin tespit edildiği, tutanağın şirketin gıyabında düzenlendiği yolundaki iddiasına itibar edilemeyeceğinden kesilen özel usulsüzlük cezasının yasal olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar vermiştir. Davacı, kesilen özel usulsüzlük cezasının usul ve yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek kararın bozulmasını istemektedir. Savunmanın Özeti: Yasal dayanaktan yoksun temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmaktadır. Danıştay Savcısı ....'ın Düşüncesi: Temyiz dilekçesinde öne sürülen hususlar, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Yasasının 49. maddesinin 1. fıkrasında belirtilen nedenlerden hiçbirisine uymayıp vergi mahkemesince verilen kararın dayandığı hukuki ve yasal nedenler karşısında, anılan kararın bozulmasını gerektirir nitelikte görülmemektedir. Açıklanan nedenle temyiz isteminin reddi ile vergi mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir. Tetkik Hakimi ....'ın Düşüncesi: Özel usulsüzlük cezası kesilmesini öngören ve bu cezanın kesilmesine ilişkin koşulları düzenleyen 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 353 üncü maddesinde belirtilen unsurlar uyuşmazlık konusu olayda bir arada gerçekleşmediğinden, özel usulsüzlük cezasına ilişkin davayı reddeden mahkeme kararının bozulması gerektiği düşünülmektedir. TÜRK MİLLETİ ADINA Hüküm veren Danıştay Dördüncü Dairesince gereği görüşüldü: 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353 ncü maddesinin 1 inci fıkrasında verilmesi ve alınması icabeden fatura, gider pusulası, müstahsil makbuzu ile serbest meslek makbuzu vermeyen ve almayanlardan her birine, her fatura, gider pusulası, müstahsil makbuzu ve serbest meslek makbuzu için özel usulsüzlük cezası kesileceği belirtilmiştir. Bu madde uyarınca özel usulsüzlük cezası kesilebilmesi için öncelikle maddede sayılan belgelerin verilmediğinin ve alınmadığının belirlenmesi ve bu belgeleri vermeyen ve almayanların saptandığına ilişkin hukuken geçerli bir tespitin mevcut olması gerekmektedir. Olayda, işyerinde düzenlendiği belirtilmekle beraber sadece alıcı ifadesine dayanılarak düzenlenen 16.5.1998 günlü tutanakla, satışı yapılan emtia için fatura düzenlenmediği yolunda bir tespit yapılmıştır. Tutanakta şirketin yetkili adamının imzası bulunmadığı gibi, imzadan imtina ettiğine veya bulunamadığına ait bir açıklama da yer almamaktadır. Bu durumda, özel usulsüzlük cezası kesilmesine dair koşulları düzenleyen maddede belirtilen unsurlar, uyuşmazlık...

Atıf Yapılan Mevzuat

full_scan_v1Kanun

213 sayılı Vergi Usul Kanunu, m. 353

(Değişik: 24/6/1994-4008/17 md.)121122123

Benzer Kararlar

DanıştayDanıştay 11. Daire Kararları

E. 1999/1394 · K. 2000/3226

13 Eylül 2000

DanıştayDanıştay 4. Daire Kararları

E. 2001/4969 · K. 2002/3159

9 Ekim 2002

DanıştayDanıştay 4. Daire Kararları

E. 1999/2949 · K. 1999/5170

28 Aralık 1999

DanıştayDanıştay 4. Daire Kararları

E. 2000/3416 · K. 2001/1537

12 Nisan 2001

DanıştayDanıştay 3. Daire Kararları

E. 1998/4896 · K. 1999/3446

20 Ekim 1999

DanıştayDanıştay 4. Daire Kararları

E. 1999/61 · K. 1999/3947

10 Kasım 1999