Dijital Yargı

Hukuk Platformu

ANA MENÜ

  • Dashboard

ARAÇLAR

  • Karar AraHybrid
  • Detaylı İçtihat
  • Dilekçe Üret
  • Mevzuat6 tür
  • DoktrinYakında

HESAP

  • Abonelik
  • Hesabım
Giriş YapÜcretsiz Dene
Anasayfa/İçtihat/Yargıtay/E. 2020/24564 · K. 2022/4693
Yargıtay2. Ceza Dairesi

E. 2020/24564 K. 2022/4693

E. 2020/24564K. 2022/469315 Mart 2022
vakıf senedi
PDF İndir
AI Özet yükleniyor...

Kısa Önizleme

Önizleme

TCK'nın 53. maddesinde öngörülen hak yoksunluklarına hükmedilmemiş ise de; hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının ve 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanunun 10. maddesi ile TCKnın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görüldüğünden, sanığın alacağını alamaması sebebiyle duyduğu kızgınlık ile eylemi gerçekleştirdiğine ilişkin savunmasına itibar edilerek herhangi bir araştırma yapılmaksızın haksız tahrik hükümlerinin tatbik edilmesi aleyhe temyiz olmadığından, TCKnın 151/1, 152/2-a maddeleri...

Karar Metni

2. Ceza Dairesi 2020/24564 E. , 2022/4693 K.

"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Mala zarar verme HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: TCK'nın 53. maddesinde öngörülen hak yoksunluklarına hükmedilmemiş ise de; hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının ve 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanunun 10. maddesi ile TCKnın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görüldüğünden, sanığın alacağını alamaması sebebiyle duyduğu kızgınlık ile eylemi gerçekleştirdiğine ilişkin savunmasına itibar edilerek herhangi bir araştırma yapılmaksızın haksız tahrik hükümlerinin tatbik edilmesi aleyhe temyiz olmadığından, TCKnın 151/1, 152/2-a maddeleri uyarınca hükmolunan 16 ay hapis cezasından TCKnın 29. maddesi gereğince ¼ indirim yapılarak sonucun 12 ay yerine 1 yıl hapis cezası olarak belirlenmesi netice ceza miktarına etkili olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır. Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 15/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Benzer Kararlar

Yargıtay2. Ceza Dairesi

E. 2020/24267 · K. 2022/3546

2 Mart 2022

Yargıtay2. Ceza Dairesi

E. 2021/23215 · K. 2022/4359

10 Mart 2022

Yargıtay2. Ceza Dairesi

E. 2020/25504 · K. 2022/5794

28 Mart 2022

Yargıtay2. Ceza Dairesi

E. 2021/18907 · K. 2022/3111

24 Şubat 2022

Yargıtay11. Ceza Dairesi

E. 2021/14064 · K. 2022/3265

1 Mart 2022

Yargıtay2. Ceza Dairesi

E. 2022/5006 · K. 2022/14205

7 Eylül 2022