SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme HÜKÜM : Mahkumiyet Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Sanığın 25/09/2014 tarihli dilekçesinde temyiz başvurusu ile birlikte eski hale getirme isteminde de bulunduğunun anlaşılmasına, eski hale getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olmasına göre, mahkemenin 02/10/2014 tarihli, 2013/117 Esas, 2013/429 Karar sayılı ek kararının kaldırılmasına karar verilerek; yokluğunda verilen kararın, sanığın kovuşturma aşamasında alınan ifadesinde bildirdiği adrese tebliğe çıkartıldığı, tebligatın bila tebliğ iade edilmesi üzerine aynı adrese Tebligat Kanununun 35. maddesi uyarınca 26/11/2013 tarihinde tebligat yapıldığı, ancak bu adreste daha önceden usulüne uygun olarak yapılmış herhangi bir tebligatın bulunmaması nedeniyle yapılan tebliğ...
2. Ceza Dairesi 2022/7 E. , 2022/4832 K.
"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme HÜKÜM : Mahkumiyet
Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Sanığın 25/09/2014 tarihli dilekçesinde temyiz başvurusu ile birlikte eski hale getirme isteminde de bulunduğunun anlaşılmasına, eski hale getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olmasına göre, mahkemenin 02/10/2014 tarihli, 2013/117 Esas, 2013/429 Karar sayılı ek kararının kaldırılmasına karar verilerek; yokluğunda verilen kararın, sanığın kovuşturma aşamasında alınan ifadesinde bildirdiği adrese tebliğe çıkartıldığı, tebligatın bila tebliğ iade edilmesi üzerine aynı adrese Tebligat Kanununun 35. maddesi uyarınca 26/11/2013 tarihinde tebligat yapıldığı, ancak bu adreste daha önceden usulüne uygun olarak yapılmış herhangi bir tebligatın bulunmaması nedeniyle yapılan tebliğ işleminin geçersiz olduğunun anlaşılması karşısında, sanığın öğrenme üzerine sunduğu 25/09/2014 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan temyiz incelemesinde; I- Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde; Sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 151/1. maddesinde tanımlanan suç için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e. maddesinde belirtilen 8 yıllık dava zamanaşımının, zamanaşımını kesen son işlem olan 01/10/2013 tarihli mahkumiyet hükmünden itibaren inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması, Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8.maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, II- Sanık hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde; 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15/04/2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanunun 10. maddesi ile TCKnın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür. Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin isteme aykırı olarak ONANMASINA, 16/03/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.