2008 Ekim ayı başı itibariyle yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu ile sosyal güvenlikte norm ve standart birliğine gidilmesi amaçlanmış, ancak başta devlet memurları olmak üzere diğer sigortalıların kazanılmış haklarının korunması bakımından geçici düzenlemelere yer verilmiştir. 31/5/2006 tarihinde kabul edilerek 16/6/2006 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 5510 sayılı Kanun’da; 109 ana madde, 13 geçici madde olmak üzere toplam 122 madde yer almıştır. Anılan Kanunun yayımlandığı tarihten günümüze kadar geçen süre zarfında 8 Kanun Hükmünde Kararname, 76 Kanun olmak üzere toplam 84 ayrı düzenleme yapılmıştır. Bu düzenlemelerle birlikte 13 olan geçici madde sayısı 83 madde eklenmek suretiyle 95’e[1], ek madde sayısı ise 23’e yükselmiş, 5510 sayılı Kanun’da 122 olan madde sayısı 227’ye ulaşmıştır. Sosyal güvenlik dinamik bir yapıya sahiptir. Günün koşulları ve ihtiyaçlarına göre sosyal güvenlik sisteminde düzenlemelere gidilmesi tabidir. Ancak, özellikle 7438 sayılı Kanunla 8/9/1999 (dahil) tarihinden önce sigortalı olanlar için emeklilik yaşının kaldırılmış olması, 7447 sayılı Kanun ile de 5500 TL olan alt sınır aylığının 7500 TL’ye yükseltilmesi beraberinde farklı sorunlu alanlara neden olmuş ve kamuoyunun yeni taleplerini gündeme getirmiştir. Bu yazıda, EYT düzenlemesi başta olmak üzere 7500 TL’ye yükseltilen alt sınır aylığının yarattığı sonuç ve buna bağlı olarak gelen veya gelmesi muhtemel olan talepler incelenerek, çok yakın bir zamanda yeniden sosyal güvenlik reformunun yapılması gerektiği hususu tartışılacaktır.
Bu karar için tam metin henüz yüklenmemiş.