İşçiyi koruma borcunun işverene yüklediği en önemli sorumluluklardan birisi, işyerinde iş sağlığı ve güvenliliği ile ilgili tedbirleri almaktır. İşverenlerin işçilerin yaptıkları işler dolayısıyla iş kazasına ve meslek hastalığına uğramaması, cezaiyi ve hukuki yaptırımlarla karşı karşıya kalmaması için Kanunda belirtilen tedbirleri almaları ve düzenlemeleri yerine getirmeleri konusunda özenli davranmalıdır. Anayasa m. 17’ye göre: "Herkes yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahiptir." 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunun 13.maddesindeki çalışmaktan kaçınma hakkı da söz konusu düzenleme ile uyum içerisindedir. İşçilerin çalışmaktan kaçınma hakkı 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanununun 13. maddesinde düzenlenmiştir. İşçilerin Çalışmaktan kaçınma haklarını kullanması, madde de belirtilen koşulların gerçekleşmesine bağlanmıştır. Bu koşullar 6331 sayılı Kanununun 13. maddesinde de açıkça görülmektedir. İşçinin gerekli iş sağlığı ve güvenliği tedbiri alınıncaya kadar çalışmaktan kaçınması, çalışmaktan kaçındığı dönem içinde ücreti ve diğer haklarının saklı olması ve İş sağlığı ve güvenliği kurulunun kararına ve işçinin talebine rağmen gerekli tedbirin alınmadığı durumunda 4857 sayılı İş Kanununun 24 üncü maddesinin (I) numaralı bendine uygun olarak belirli veya belirsiz süreli iş sözleşmesini feshedebilmesi haklarının olduğunun bilinmesi uygun olacaktır. COVİD 19 Pandemisi dikkate alındığında; 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu’nda işyerinde iş sağlığı ve güvenliği yönünden işverenlerin ve işçilerin yükümlülükleri açıklanmıştır. İşveren, çalışanların işle ilgili sağlık ve güvenliğini sağlamakla yükümlüdür. Bu çerçevede, pandemi sebebi ile işyerinde risk değerlendirmesi yapılarak, gerekli tüm sağlık ve güvenlik tedbirlerinin alınması, çalışanların konu hakkında bilgilendirilmesi, alınan tedbirlere uyumun denetlenmesi işverenin yükümlülüğündedir. COVİD 19 pandemisinde işverenlerin gerekli iş sağlığı ve güvenliği tedbirleri almaması (örneğin COVİD 19 hastalığı tespit edilen bir çalışanın çalışmaya devam ettirilmesi, bulaşıcılığı ciddi şekilde artırıcı çalışma ortamına devam edilmesi, hastalığın yayılmasını önleyecek tedbirlerin alınmaması ve denetlenmemesi gibi) çalışanın sağlığını ve güvenliğini ciddi biçimde etkiliyorsa ve bu durum çalışan tarafından somut, delilleri ile birlikte ortaya konulabiliyorsa bu durumda da çalışanın çalışmaktan kaçınma hakkı ile ilgili usul ve esaslar çerçevesinde hakkının olduğu değerlendirilmektedir. Pandeminin önlenmesinde en etkin yolun aşılama olduğu bilim çevrelerince sürekli olarak açıklanmaktadır. Buna rağmen aşı olmayı reddeden veya aşısını tamamlatmayan kişiler bulunmaktadır. Bu kişiler işyerinde sağlık ve güvenliğin sağlanmasını zorlaştırmakta, kendi hastalık risklerini artırdıkları gibi diğer çalışanların sağlık ve güvenlik koşullarının kötüleşmesine yol açmaktadır. Ancak çalışanın işverence aşıya zorlanması insanın vücut bütünlüğünü koruma altına alan İnsan Hakları Evrensel Beyannamesinin 5. maddesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 3. Maddesi ile Anayasamızın 17. Maddesi hükümlerine aykırı olacaktır. Ayrıca Hasta Hakları Yönetmeliğinin 22. maddesine göre; "Kanunda gösterilen istisnalar hariç olmak üzere kimse, rızası olmaksızın ve verdiği rızaya uygun olmayan bir şekilde tıbbi ameliyeye tabi tutulamaz." İşveren işçisini aşıya teşvik edebilir ancak zorlayamaz, ayrımcılık yapamaz. Aksi yönde uygulama 4857 sayılı İş Kanununun 5. maddesine aykırılık oluşturabilecektir. Bununla birlikte, işverence, işyerinde Covid-19 aşısını yaptırmamış veya tamamlatmamış çalışanların işyerinde karşılaşılabilecek sağlık ve güvenlik riskleri konusunda yazılı olarak bilgilendirilmesi, bu bilgilendirmenin de işyeri hekimi ve iş güvenliği uzmanının görüş ve önerileri doğrultusunda yapılması uygun olacaktır.
Bu karar için tam metin henüz yüklenmemiş.