Eski dilde "makable şümul", "makabline şamil" ve "makable teşmili" kavramlarıyla, günümüzde ise "geçmişe etki yasağı", "geçmişi kapsamak" ve "geriye yürümezlik" olarak ifade edilen geriye yürümezlik ilkesi; yürürlüğe giren yeni kuralın yürürlük tarihinden önceki dönemde hukuki sonuçlar doğurmasını yasaklayan ve kuralın ancak yürürlüğe girdiği tarihten sonraki olaylara uygulanmasını emreden hukukun genel bir ilkesidir. Vergi hukuku; devletin, bireylerin temel hak ve özgürlüklerine müdahalesini düzenleyen hukuk kurallarından biri olup, mülkiyet hakkının anayasal bir istisnası olması nedeniyle hukuk devleti ilkesi ve dolayısı ile hukuki güvenlik ilkesi ile yakından ilişkilidir. Çünkü vergilendirme, kamu gücünün en sert şekilde tezahür ettiği alanlardan birisidir. Bu nedenle vergi ile ilgili kanunların yürürlüğe girmesi ve yürürlükten kalkmasının belirli usul ve esaslara göre olması gerekmektedir. Vergi ile ilgili kanunlar açısından yürürlüğe girme ve yürürlükten kalkma kadar önemli olan bir kavram da geriye yürümedir. Geriye yürüme, normatif düzene getirilen yeni bir kanunun sadece yürürlük tarihinden sonra değil, yürürlük tarihinden önce de hüküm ifade etmesi anlamına gelmektedir. Geriye yürüme yasağı 1982 Anayasası'nda ceza hukuku açısından kayıt altına alınmış ise de vergi hukuku açısından yazılı bir hüküm bulunmamaktadır. Ancak gerek yargı organlarının kararlarında, gerekse öğretide geriye yürümezlik sadece ceza hukuku açısından değil vergi hukuku açısından da hukukun genel bir ilkesi sayılmakta ve hukuk devletinin ayrılmaz bir parçası olan hukuki güvenliği sağlayan bir araç olarak kabul edilmektedir.
Bu karar için tam metin henüz yüklenmemiş.