İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen 20.12.2024 tarihli ve 2023/426 Esas, 2024/421 Karar sayılı ek kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 361/1. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142/8. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, aynı Kanun’un 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir. Hükmedilen tazminat miktarı itibariyle hükmün davalı yönünden kesin nitelikte olduğu gerekçesi ile İlk Derece Mahkemesince ek karar ile davalı vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmiş ise de, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 05.07.2023 gün ve...
12. Ceza Dairesi 2025/582 E. , 2025/6710 K.
"İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI : 2023/426 E., 2024/421 K. DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat HÜKÜM : Temyiz isteminin reddi kararı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen 20.12.2024 tarihli ve 2023/426 Esas, 2024/421 Karar sayılı ek kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 361/1. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142/8. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, aynı Kanun’un 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.
Hükmedilen tazminat miktarı itibariyle hükmün davalı yönünden kesin nitelikte olduğu gerekçesi ile İlk Derece Mahkemesince ek karar ile davalı vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmiş ise de, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 05.07.2023 gün ve 2023/2-191 Esas, 2023/703 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, 6100 sayılı HMK'da ilk derece mahkemesince verilen kararların temyiz edilmesi hâlinde kesinlik sınırının tespitine dair açık bir hüküm bulunmadığından HMK’nın 341/2. fıkrasındaki düzenlemenin dikkate alınması gerektiği, kanun yolu başvuru sınırlarının, başvurulacak kanun yoluna göre değil kararı veren mahkemeye göre belirlenmesi gerektiği, bu halde karar tarihinde HMK'nın 341/2. maddesinde öngörülen kesinlik sınırının 20.520,00 TL olduğu, mahkemece hükmedilen toplam 160.000,00 TL tazminat miktarının davalı açısından temyiz edilebilir nitelikte olduğu anlaşılmakla, İlk Derece Mahkemesinin 20.12.2024 tarihli ek kararı kaldırılarak, davalı vekilinin hükmün tamamına yönelik temyiz talebinde bulunduğu değerlendirilerek yapılan incelemede, gereği düşünüldü:
Davacının tazminat talebi hakkında dairemizce verilen bozma kararı üzerine kurulan hükmün; davalı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız tutukluluk nedeniyle 100.000,00 TL maddi, 60.000,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte ödenmesine ilişkin talebinin kısmen kabulü ile 1.249,32 TL maddi, 15.000,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekili ve davalı vekili tarafından yapılan istinaf başvurularının manevi tazminat miktarının 22.000,00 TL'ye yükseltilmesi suretiyle düzeltilerek esastan reddine karar verilmiş, hükmün davalı vekili ve davacı vek...